Robert Baden-Powell

Robert Baden Powell (22.2.1857 – 8.1.1941), baron of Gilwell, gen. armii brytyjskiej, twórca skautingu,  Naczelny Skaut Świata; syn duchownego anglikańskiego, prowesora uniwersytetu w Oxfordzie, i wnuczki adm.  H. Nelsona. w 1876-1910 był w czynnej służbie wojskowej w Indiach, Afganistanie, Afryce Pd. I Anglii.  Pracował także w brytyjskim wywiadzie w wielu krajach Europy. W wie przeciw Burom wsławił się obroną  miasta Mafeking. Od 1903 był generalnym inspektorem kawalerii brytyjskiej, po osiągnięciu wieku  emerytalnego zajmował się organizowaniem i szkoleniem armii terytorialnej w Wielkiej Brytanii.

 

 W czasie służby w Indiach, od 1884 stosował nowe, własne metody szkolenia żołnierzy, w których znaczną  uwagę przywiązywał do indywidualnego wyszkolenia, wyrabiania samodzielności i zaradności. Podczas  obrony Mafekingu (1899-1900), obleganego przez ponad 7 miesięcy przez Burów, utworzono oddział chłopców  do służby pomocniczej (łącznikowej, wartowniczej). Próba ta uświadomiła B.-P. możliwość powierzenia  młodszym chłopcom odpowiedzialnych zadań pod warunkiem poważnego ich traktowania. Po powrocie do W.  Brytanii w 1902 B.-P. stwierdził że, jego książką „Aids to scouting” (Wskazówki do wywiadów) przeznaczoną dla  żołnierzy interesowała się organizacja młodzieżowa. W celu lepszego dostosowania myśli zawartych w tej  pracy do poziomu dzieci i młodzieży B.-P. zorganizował w 1907 obóz doświadczalny dla chłopców na wyspie  Browensa. W 1908 wydał klasyczny podręcznik skautingu Scouting for Boys (Skauting dla chłopców). Zainteresowanie, z jakim spotkała się książka, spowodowało, iż B.-P. w 1910 zrezygnował ze służby wojskowej i całkowicie poświęcił się skautingowi; w tymże roku organizacja skautowa w Wielkiej Brytanii liczyła 100tyś. członków. Wg B.-P. skauting  powinien być szkołą wychowania obywatelskiego w kontakcie z przyrodą, powinien uzupełniać naturalne luki  wychowania szkolnego przez rozwijanie charakteru, zdrowia i sprawności jednostki oraz jej wartości  społeczności w codziennej służbie. Wskazując na źródła idei skautowej, B.-P. przyznawał, że zawarł w niej nie  tylko własne pomysły, ale wzorował się także na zwyczajach różnych narodów i ludów, jak Japończycy, Indianie,  wykorzystał koncepcje filozofów i uczonych, a nawet reguły zakonów średniowiecznych rycerzy.

 

W 1920 na 1 Jamboree B. P. został dożywotnio wybrany na Naczelnego Skauta Świata. W 1912 ożenił się z  Olave St. Clair Soames, również działaczką skautową, wybrana w 1930 na Naczelną Skautkę Świata. Za pracę  skautową otrzymał tytuł lorda- barona of Gilwell, a w posiadłości Gilwell Park został zorganizowany  międzynarodowy ośrodek skautowy. B.-P. był odznaczony wieloma najwyższymi odznaczeniami bryt. i in. krajów,  w tym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu „Polonia Restituta”. Był świetnym rysownikiem. W 1939  wyjechał na leczenie do Kenii, gdzie zmarł w 1941.

Dodaj komentarz